Wandelganggaming

In mijn ontdekkingstocht om de principes van gaming door te vertalen naar dagelijkse toepassingen op de werkvloer stuitte ik op een aparte vorm van gamen, namelijk ‘politieke spelletjes’.

Ik hoor vaak de opmerkingen “ik speel geen politieke spelletjes” of “ik wil gewoon mijn werk doen”. Dit is vaak van medewerkers die rondlopen met de beste ideeën, maar om ze ‘aan de man’ te krijgen zijn ze genoodzaakt om de wandelgangen in te gaan. Ze moeten dus gebruik gaan maken van hun informele netwerken.

Er zijn echter aanwijzingen dat dit politieke spel leidt tot lagere prestaties, zoals door medewerkers zelf wordt aangegeven. Dit kan gebeuren doordat de politieke omgevingen als oneerlijk wordt gezien, hetgeen een demotiverend effect heeft. Wanneer medewerkers merken dat het management politieke spelletjes speelt, vooral als ze daarmee succes hebben en beloond worden, ontstaat een klimaat dat politiek gedrag stimuleert. Hierbij geldt dat hoe groter de druk om goed te presteren, hoe groter de kans dat werknemers politieke spelletjes spelen.

// Het echte besluit wordt vaak niet genomen in de vergadering, maar al daarvoor in de wandelgangen en in informele gesprekken. //

Ander onderzoek toont echter aan dat managers die het politieke spel wel spelen meer voor elkaar krijgen. Hierover stond onlangs in het MT een kort artikel over het promotieonderzoek dat Math de Vaan heeft uitgevoerd. Dit onderzoek gaf aan dat alleen in de formele structuur opereren niet werkt. Als tips werd meegegeven dat je je netwerk productief moet benutten, de belangen en de relaties van mensen om je heen moet analyseren en dat je sociaal scherpzinnig moet zijn. Luister, kijk en zie.

Kortom, er is nog geen duidelijk standpunt in te nemen betreffende deze aparte vorm van gaming. Zijn de bovenstaande voorbeelden van wandelganggaming een uitzondering of zijn politieke spelletjes ook bij jouw organisatie aan de orde van de dag?

Geef een reactie