Blue pill, red pill: het start met een handshake

This is your last chance. After this, there is no turning back. You take the blue pill – the story ends, you wake up in your bed and believe whatever you want to believe. You take the red pill – you stay in Wonderland and I show you how deep the rabbit-hole goes. (Quote Morpheus, the Matrix, 1999)

Begin dit jaar maakte ik kennis met het begrip handshake. In een reeks trainingen die ik samen met een aantal collega’s gaf werd een handshake ingezet, hetgeen symbool stond voor een eerste kennismaking met een nieuw concept. Het begrip handshake deed mij echter denken aan een training die ik zelf ruim 10 jaar geleden heb gevolgd. Deze training leerde mij hoe ik mijzelf kon verkopen, een soort voorloper van Personal Branding. Wat mij het meest is bijgebleven is de oefening ‘handen schudden’.

Aspecten als kloppen op de deur, naar iemand toe stappen, oogcontact, op welk moment de hand omhoog, hand schudden, jezelf introduceren, plaatsing van duim, houding en ga zo maar door passeerden de revue. Zeer interessant om al deze facetten van een simpele handeling te bespreken en ook te bekijken. Dit terwijl ik toch al jaren handen schudde en er niet bewust mee bezig was. Het was een ingesleten handeling geworden in een vast patroon van omgangsvormen.

// De handshake was mijn red pill. //

In de film The Matrix krijgt hoofdpersoon Neo de keuze uit twee pillen. Kort samengevat blijft met de blauwe pil alles bij hetzelfde, maar bij de rode pil krijgt hij een bewustwording van wat er nu daadwerkelijk gebeurt. De handshake was mijn red pill.

Door deze training was ik in staat gesteld om bewust om te gaan met handen schudden en daardoor meer te zien en te herkennen. Hoe kijkt iemand je aan, wat is zijn of haar houding, duim bovenop of aan de zijkant. Maar dit beperkte ik niet tot handen schudden. Deze bewustwording gebruik ik in alle facetten van mijn werk. De handshake is dan ook een vast begrip geworden in mijn trainings- en coachingstrajecten.

Helaas gebeurt het nog te vaak dat men in een vast patroon opereert op de werkvloer, waarbij men in een soort rituele dans elkaar in de greep houdt , vastzit in een keurslijf en daar niet uit kan breken.  Dit kan opspelen bij implementatie- of verandertrajecten, maar onder andere ook bij de wens van vernieuwing en innovatie. Wat is dan je red pill om dit te doorbreken? Welke handshake kun je toepassen?